Zaterdag 21 maart, officieel ook de dag dat ‘de lenteperiode’ weer gaat beginnen. Het wekkertje al vroeg gezet want er stond vandaag weer een Flanders Trail op mijn agenda geboekt. Mijn tweede Antwerpse Kempen Trail, aan de vorige heb ik in 2024 deelgenomen. Deze editie vond plaats net over de grens met ons land in het Belgische Essen. Vanuit Rotterdam een autorit van slechts een klein uur. Inmiddels al de ‘respectabele leeftijd van ’71’ dus zo langzamerhand pas ik wel mijn wandel afstanden aan. Maar het wandelvirus is nog volop aanwezig en ik kijk dan ook nog steeds graag uit naar enkele wandeltochten die onder de naam van Flanders Trails in ons buurland Vlaanderen worden georganiseerd. Dit is alweer mijn 7e Trailtocht en bij de organisatie word ik dan ook telkens al herkend ‘als de Hollander uit Rotterdam’.
Tegen 07.00 uur was ik al aangemeld op de start locatie op het College van het Eucharistisch Hart. Dat is een onderwijsinstelling in de Belgische gemeente Essen. In dit college wordt enkel secundair onderwijs aangeboden. De school bood van oudsher alle studierichtingen inclusief Latijn en Grieks. Het imposante gebouw oogt dat het ooit monniken heeft herbergt en dat straalt het zeker uit als je het wandelend nadert. De ontvangst is zoals altijd weer perfect en na het aanmelden krijg je koffie en een croissant aangeboden.
Essen is een plaats en gemeente in de Belgische provincie Antwerpen. De gemeente telt ruim 19.000 inwoners. De gemeente ligt aan drie kanten tegen de grens van ons Nederland. Het behoort tot het kieskanton Brecht en het gerechtelijk kanton Kapellen. De gemeente is gelegen in de Noorderkempen. Zo vroeg na mijn start ( 07.15 ) is het nog mistig op de omliggende landerijen. Er is een mooie dag voorspelt dus de komende uurtjes is het wachten op de zon ! De eerste kilometers gaat de route direct een een fraai bosgedeelte met onverharde paden. De splitsing voor de kortste afstand ( 15km ) was vrijwel direct na de start. Gezien mijn wandelagenda voor de komende maanden had ik op de 25 km ingeschreven. Immers de training kilometertjes moeten vroeg in het voorjaar worden gemaakt. De eerste rustpost had ik na 6 km bereikt. Weliswaar simpel ingericht maar met alle faciliteiten die je mag verwachten. Zoals voldoende klapstoeltjes en toilet gelegenheden. Maar na slechts 6 km hoef je natuurlijk nog niet zo lang te rusten, er worden dan ook bananen en drinken uitgereikt. Zo vroeg in de morgen nodigen de temperaturen ook trouwens niet uit om lang te blijven zitten. Dus na slechts 15 minuutjes rusten vervolg ik mijn weg.
De volgende kilometers gaan eerst door een zogenaamd ‘woon bos’. Een bosrijk gebied met allerlei zandpaden met toch ook wel veel fraaie woningen. Het blijkt de Nolsebaan ; het is een natuurgebied waar de lokale gemeente het woord ‘woon bos’ aan heeft gegeven. Vroeger een recreatief gebied waar ‘tijdelijk verbleven’ mocht worden maar door wijziging van stedenbouwkundige voorschriften, gericht op een groen en bosrijk karakter, mag dat nu dan ook permanent mits de bewoners een heleboel regelgevingen voor het gebied accepteren. Kortweg word er sinds 2011 aan oplossingen gewerkt om de stedenbouwkundige problemen in het woon bos aan te pakken. Er staan talloze fraaie woningen in het groen en ik begrijp dan ook waarom men er zou willen wonen. Maar overal staan gastanks in de tuinen, asfalt mag niet gebruikt worden dus de paden zijn van zand. Het woon bos grenst dus aan het Kalmthoutse Heide gebied en sinds het gegeven dat dit een Nationaal natuurpark moet worden is het gebied een verhaal van wederzijdse rechten en plichten geworden tussen bewoners en gemeente.
Tegen 09.00 uur is de mist verdwenen en heel langzaam begint de lucht boven mij open te breken. Het is vrijwel windstil en het bosgedeelte waar de route nu doorheen loopt ligt er prachtig en verzorgd bij. Een boswachter op een terreinmotor passeert ons wandelaars voorzichtig.
Inmiddels nader ik na 10 km een voormalig boswachtershuis, thans een cultureel monument. Het ligt eigenlijk aan de rand van het natuurgebied Stappersven – Kalmthoutse Heide. Hier is een tweede rustpost ingericht. Voor de wandelaar ligt een appel klaar, een pakje fruitdrank en een vlaaikoek. Het gebied waar ik mij nu in bevind ligt in de provincie Antwerpen, tussen de plaatsen Kalmthout en Essen. Je wandelt er rond één van de grootste heidevennen van Vlaanderen. Na een klein kwartiertje rusten besluit ik de tocht weer te vervolgen.
Ik kom aan bij het Stappersven. Het is één van de grootste vennen van Vlaanderen, mooi omsloten door heide, zandduinen en bossen, maar een beetje weggestopt in de natuur. Het is onderdeel van het grensoverschrijdende natuurgebied Grenspark Kalmthoutse Heide. Het is een belangrijke schakel in het netwerk van internationaal waardevolle natuurgebieden. Erg uniek omdat heide, vennen, stuifduinen en bossen aaneengesloten en over zo een grote oppervlakte voorkomen. Aan de rand van het wandelpad langs het ven passeer ik een groot houten kijkplatform wat op poten in het water staat. Waar watervogels op een steenworp afstand voorbij zwemmen. Er leven veel zeldzame en kwetsbare soorten watervogels die je vandaar kunt bekijken.
Nadat ik een traject door prachtige zandduinen heb volbracht nader ik de soeprust. Deze tref je op deze tochten altijd voor het middaguur. Deze keer behoorlijk groot want alle afstanden komen hier even bij elkaar. Echter keurig in twee gebouwtjes opgedeeld, de twee korte afstanden bij elkaar ( 15 + 25 ) en 35 + 55 zodat er voor alle wandelaars plaats genoeg is. Met nog 10 km te gaan ga ik na deze rust op weg voor het laatste gedeelte van de route.
De Kalmthoutse Heide maakt deel uit van het Belgisch – Nederlands Grenspark Kalmthoutse Heide. De kracht van het gebied is de grote diversiteit aan landschappen en natuurgebieden, de bijzondere geschiedenis en het cultuurhistorisch erfgoed. Nabij het dorp Kalmthout liggen zandverstuivingen, vennen en dennenbos bij elkaar.
Op een heel opmerkelijke plaats in deze natuur tref ik plots een kunstwerk. Even denk ik dat de duif op het hoofd echt is maar nadering zie ik dat deze ook van steen is. Het beeld zelf is in brons uitgevoerd. Juist door de bijzondere plek trof het zo wie zo mijn aandacht. Het blijkt een bronzen standbeeld ‘ Heldin ‘ genaamd en gemaakt door een Kalmthouts kunstenaar Raf Thijs. De beeltenis verwijst naar één van de vrouwelijke lokale heldinnen die ten tijde van WOI actief waren in het verzet. Het staat dus daar op de Kalmthoutse Heide. Tijdens de Eerste Wereldoorlog waren er heel wat vrouwelijke heldinnen actief in het verzet in onze streken, ook hier in Kalmthout dus. Met gevaar voor eigen leven smokkelde een aantal Kalmthoutse heldinnen talloze brieven en mensen door de Doodenstraat tussen België en Nederland of ze spioneerden voor het verzet. Sommige werden gearresteerd en gevangen gezet gezet door de Duitsers. Na de oorlog werden ze geëerd als heldinnen. Enkele onder hen kregen de titel ‘Heldin des Vaderlands’. Die moed verdient een permanente herinnering staat te lezen op het monument.
Vervolgens passeer ik een 42 meter hoge brandtoren. Het is een echt een waardevol landmark, al van heel ver te zien. Ooit was er een veel kleinere. Met de brandwachttoren als nieuw herkenningspunt en de omringende omgeving, die al eens eerder verwoest werd door een bosbrand in 2011, dient de toren dan ook ter wezenlijke bescherming van het gebied. Deze nieuwe toren staat daarom in het teken van veiligheid, maar maakt ook het gebied beter beleefbaar voor recreanten en toeristen. Je kunt de toren dus beklimmen en van boven af heb ik een prachtig uitzicht over de Kalmthoutse Heide.
Na het verlaten van het heide gebied volgt er plots een heeeel lang asfalt fietspad. Met die laatste kilometers te gaan best wel opmerkelijk ; zover je kijken kon één rechtlijnig lang asfalt pad, waar ook nog eens ( ik denk door het mooie weer ) zo nu en dan wielrenners voorbij reden. Al gauw kreeg ik in de gaten dat dit toch wel haast 3 km lang moest zijn. Net voor het dorp Hoek stond langs dat fietspad dan de laatste drinkpost. De bordjes in de berm met de tekst met ‘nog 2 en even later 1 km’ konden Fredje toen eindelijk niet meer ‘bommen’. Een beetje een domper op de voor het overige heel fraaie route. Aan de finish kreeg ik antwoord van de organisatie bij mijn opmerking ‘over dat lange makkelijke route uitzettende’ fietspad. Er was een simpele verklaring voor ; het laatste gedeelte van de route liep langs een ‘broed gebied’ dat moest natuurlijk gemeden worden en was meteen de verklaring dat er bij deze tocht geen honden mochten mee lopen !
Kwart over twee was ik weer terug aan de finish. Met een wandeltijd van 7 uur over een afstand 25 km is deze ’71’-jarige best wel te spreken. Er waren dus ook immers 4 rustposten onderweg en op twee daarvan maakte ik tijdens het rusten kennis met een gezellige Zeeuwse wandelaarster die ik op het finish terrein opnieuw tegen kwam. Samen en met vele Belgische wandelaars hebben we nog in een heerlijk voorjaars zonnetje van een ‘finish consumptie’ genoten ! Kort dag ; want een volgend wandel avontuur staat voor volgend weekend alweer op de agenda ; de ’20 van Zandvoort. Heerlijk hoor het wandel seizoen is voor mij fantastisch begonnen !
Finish foto van de organisatie ; Flanders Trails !
