het Westerborkpad

Naar aanleiding van het corona gebeuren ben ik tijdelijk gestopt met deze wandeltocht.

Wordt vervolgt in “betere tijden”. # 22 maart 2020

Een pad met een indringende geschiedenis.

Tussen augustus 1942 en juli 1943 moesten twaalf leden van de familie Pakkedrager op last van de nazi’s hun woonplaats Amsterdam verlaten. Een aantal van hen kwam via de Hollandsche Schouwburg in Kamp Westerbork terecht. Allen werden vermoord in Sobibor of Auschwitz.

Het Westerborkpad brengt de deportatieroute van de familie Pakkedrager in beeld. Het pad is op initiatief van de heer Jan Dokter, die zelf in 2008 ter nagedachtenis aan zijn twaalf gedeporteerde familieleden deze tocht volbracht, door de KNBLO wandelsportorganisatie verder gerealiseerd. Ook medewerkers van het Herinneringscentrum Kamp Westerbork en de Hollansche Schouwburg hebben hiervoor vele werkzaamheden verricht.
zaterdag 7 maart 2020 start tocht met proloog en etappes 1 en 2 : vanaf het treinstation Amsterdam Centraal naar het treinstation Weesp.

De totale lengte van het Westerborkpad is -van de Hollandsche Schouwburg tot voormalig kamp Westerbork – 285 km. Met inbegrip van de proloog ( station Amsterdam Centraal naar de Hollandsche Schouwburg ) en twee rondwandelingen bij Nunspeet en ‘t Harde is de totale afstand 340 km. In alle vroegte met de auto naar P&R station Weesp gereden vandaar op de trein gestapt naar Amsterdam Centraal en om 09.15 uur ging ik op weg.

De eerste 6 km ga je slingerend vanaf het station wandelend door de Amsterdamse grachtengordel. Herengracht, Keizersgracht en ga zo maar door. Zo vroeg op straat is het nog lekker stil en af en toe hou ik stil om naar de monumentale grachtenpanden te kijken. Hier woont dus de fine-fleur van “bekend STORY” Nederland ?? Maar aan de naamborden op de muren van de kapitale panden is te zien dat er ook heel veel kantoren van bedrijven in gevestigd zijn.
Via de Leliegracht en Prinsengracht passeer ik het Anne Frank Huis. Zelfs nu, zo vroeg, staan er al vele toeristen voor de deur. Voor een bezoek zal ik later eens terugkeren, na wat foto’s te hebben gemaakt loop ik verder. Langs het standbeeld van haar richting de Westermarkt met van hieruit een prachtig gezicht op de Westertoren.
Over het Thorbeckeplein en het Rembrandtplein, stukje langs de bloemenmarkt en loop vervolgens een stuk verkeerd. Inmiddels moet ik oppassen met ademhalen ; ik wordt haast maf van de regelmatig terugkerende “wietlucht” om mijn hoofd. Alles en iedereen wat mij in dit gebied passeert lijkt wel “te blowen”. Met een lus die niet in mijn wandelroute staat beland ik toch op het Waterlooplein en steek de Amstel over en weer even later passeer ik de Stopera.
Een stukje Weesperstraat en deze gaat over in J.D. Meijerplein met links het Joods Historisch Museum. Hier tref ik ook een drietal bezienswaardigheden uit mijn route. Het museum, het monument van de Dokwerker en om de hoek in het Wertheimpark ligt het Spiegelmonument gemaakt door Jan Wolkers.
Jonas Daniël Meijer ( 1780-1834 ) was de eerste Joodse advocaat in Nederland. Het monument van de Dokwerker ligt nog rondom vol met bloemstukken. Van 1942 tot 1945 heette dit plein de Houtmarkt. Op 23 en 24 februari 1941 hielden de nazi’s razzia’s in de Joodse buurt. Op het Jonas Daniël Meijerplein werden 425 Joodse jongens en mannen samengedreven, die via kamp Schoorl naar Buchenwald en Mauthausen gedeporteerd zouden worden. Als reactie op deze razzia’s werd op 25 en 26 februari op verschillende plaatsen in Amsterdam het werk neergelegd. De staking breidde zich uit tot buiten de hoofdstad en vormde zo het enige grootschalige Nederlandse protest tegen de Jodenvervolging. De bezetter brak de staking met geweld. Ter nagedachtenis aan de Februaristaking werd in 1952 de Dokwerker onthuld. Het beeld is gemaakt door Mari Andriessen.
Het in 1977 onthulde Spiegelmonument gemaakt door Jan Wolkers bevond zich oorspronkelijk op de Oosterbegraafplaats. Wegens ruimtegebrek, een gevolg van toenemende belangstelling voor de jaarlijks terugkerende herdenkingen van het Nederlands Auschwitz Comité is het monument in 1993 verplaatst naar het Wertheimpark. Ik trof het vandaag slordig en onverzorgd aan. Een teken dat het niet goed onderhouden wordt. Het is zelfs eenmaal vernield en meerdere malen beschadigd. Ieder jaar vindt hier de Auschwitz Herdenking plaats.
Na 6 km heb ik de proloog van de tocht volbracht en kom ik aan bij de Hollandsche Schouwburg aan de Plantage Middenlaan in de Plantagebuurt. Het gebouw werd in 1892 als Artis Schouwburg in gebruik genomen. Vlakbij de oude Jodenbuurt gelegen, trok het theater veel Joodse bezoekers. De nazi’s veranderden de naam van het theater in 1941 in “Joodsche Schouwburg”. Onder die naam werd het gebouw in 1942 gevorderd door de bezetter en ging het dienst doen in 1942 en 1943 als meld en verzamelplaats voor opgepakte Joden uit Amsterdam en omgeving. In de schouwburg wachtten vele tienduizenden Joden op hun deportatie, doorgaans via kampen Westerbork en Vught, naar de vernietigingskampen in Oost-Europa. De kinderen moesten gescheiden, van hun ouders, in de tegenovergelegen creche hun deportatie afwachten. Onder leiding van Walter Süskind, Felix Halverstadt en Henriëtte Pimentel werden circa 600 kinderen via deze creche uit de schouwburg gered.  Op 19 november 1943, na het laatste transport van Joodse onderduikers, werd de “Umschlagplatz Plantage Middenlaan”, zoals de bezetter die noemde gesloten. Het theater, van meet af aan ongeschikt voor deze perverse functie, was letterlijk en figuurlijk uitgeleefd !
Ik vervolg mijn tocht en steek vervolgens de Sarphatistraat over, het Alexanderplein en de Mauritskade en kom langs het Koninklijk Instituut voor de Tropen. Weer verderop ga ik rechtsaf het Oosterpark binnen.
De Schreeuw ; dit monument gemaakt door Jeroen Henneman en ter nagedachtenis van de moord op Theo van Gogh, passeer ik in het park. Het Oosterpark is een stadspark van circa 12 ha groot en ligt in de Oosterparkbuurt. Het is heel levendig terwijl ik er doorheen wandel, veel jonge mensen met kinderen die zich op speeltoestellen vermaken. Het plotseling mooie weer van deze dag nodigt ook hiervoor uit. Op een bord bij de uitgang lees ik dat er best wel veel vogelsoorten in het park gespot kunnen worden ; Koolmees, Pimpelmees, Heggemus, Roodborst en zelfs Halsbandparkieten.
Op de stoep in de Trasvaalstraat waar ik vervolgens door heen loop liggen z.g.n. Stolpersteine ook wel Struikelstenen genaamd. Struikelstenen zijn een initiatief van de Duitse kunstenaar Gunther Demnig. Op vele plaatsen in Nederland zijn inmiddels dergelijke “koperen stenen” geplaatst. Deze liggen voor woningen waar vroeger Joodse families woonden die dus tijdens de oorlogsjaren zijn gedeporteerd. Voor de Tweede Wereldoorlog telde de Transvaalbuurt een groot aantal inwoners uit de Joodse middenklasse. In 1941 wees de bezetter het gebied aan als zijnde “Judenviertel”. Vele Joodse gezinnen van elders werden gedwongen zich hier te vestigen. Vanaf 1942 vonden er regelmatig razzia’s plaats, waarbij het Transvaalplein als verzamelplaats diende. Na de grote razzia van 20 juni 1943 waren vrijwel alle Joden uit de Transvaalbuurt weggevoerd.
Muiderpoortstation ; Opnieuw een punt in mijn route die om een stil moment vraagt. Tijdens de Jodenvervolging werden vanaf dit station 11.000 Joden uit Amsterdam en omgeving gedeporteerd naar het doorgangskamp Westerbork. Velen waren afkomstig van de Hollandsche Schouwburg of werden van andere verzamelplaatsen naar dit station gebracht. Ik stop even op het Oosterspoorplein hier staat een monument in de vorm van een roestvrijstalen tekstpaneel. Ik vind het eigenlijk onbegrijpelijk lelijk door dat de “gaten” tekst op het monument bijna niet te lezen is. Op de grond liggen wat “verse”tulpen … een teken dat er regelmatig mensen in gedachten bij het monument stil houden.
Na het park gaat de route via de Celebesstraat en de Valentijnkade Amsterdam geleidelijk uit. Langs een hoge stenen muur waarachter een oude vervallen Joodse begraafplaats ligt, Zeeburg.
Na iets meer dan 12 kilometer nader ik Diemen. Bij een “oud gewezen” tolhuis staan heel uitnodigend enkele bankjes langs de weg. Tijd om te rusten en mijn meegebrachte broodjes gehaktbal te verorberen. Boven mij in de tot dan blauwe lucht begint er wat meer bewolking te verschijnen maar het zal de hele wandeltocht droog blijven ! Bij het station Diemen heb ik een half uurtje later de eerste etappe van de tocht voltooid en begin direct aan de tweede etappe Diemen – Weesp. Immers mijn auto vanochtend vroeg op de P&R aldaar geparkeerd.
Na station Diemen zijn er 3 saaie kilometers, eerst een stuk door een drukke winkelstraat en gevolgd door een lange rechte weg, de Ouddiemerlaan, nabij een nieuwbouwwijk. Rechts aan het einde passeer ik een bijna “droog”staande natuur ijsbaan. De beheerders hebben de moed al opgegeven dat er nog een vorstperiode zal komen dus al het water is al bijna helemaal in het drassige grasland verdwenen. Via de Muiderstraatweg bereik ik het Diemerbos. Het bos is in de jaren van 1990 aangelegd. Grenst in het westen aan de Gaasp en Bijlmerweide. In het oosten aan het Amsterdam Rijnkanaal en naar het zuiden aan de Gaasperdammerweg.
Links de “beoogde” troosteloze ijsbaan, rechts ga ik het Diemerbos in.
Na een korte tocht door het bos nader ik de Muiderspoorbrug.
Ik heb na 19 km de Muiderspoorbrug over het Amsterdam Rijnkanaal bereikt. Deze brug ligt tussen Diemen en Weesp over het kanaal. De eerste brug lag er al in 1892 en het water heette toen nog Merwedekanaal. In 1972 werd de brug vervangen voor een hogere en langere brug. Dat was nodig door de verbreding van het kanaal. In 1995 kwam er een tweede brug bij dat had weer te maken met de treinspoor verbreding. Aan de noordzijde is er een fiets en voetgangers pad gemaakt waarover ik dus naar de overzijde van het kanaal naar Weesp kon wandelen.
Hoog boven het Amsterdam Rijnkanaal.
Na de passage over de brug moest ik nog 2 km over het fietspad wandelen om vervolgens om iets over 15.00 uur weer terug bij mijn auto op het P&R van treinstation Weesp te komen. De kop is er af en de eerste 23 km van de tocht volbracht … nu al indrukwekkende plaatsen en monumenten tijdens deze eerste etappes gezien en bekeken. Er zullen nog velen gaan volgen.
Donderdag 12 maart de draad weer opgepakt. Na de ochtendspits op weg naar P&R treinstation Bussum-Zuid. Kort ritje met de sprinter naar Weesp waar mijn vorige etappe eindigde. Even voor 11.00 uur kon ik op pad voor etappes 3 en 4.
Welkom in de vesting Weesp stond er op een bordje. Net zo welkom bleek het wandelweer voor deze dag. Boven het hoofd een blauwe lucht met een schraal voorjaar zonnetje.
Herkenning … want dit gedeelte van de route loopt samen met het Floris V pad welke ik al eerder heb volbracht. De witte ophaalbrug staat er prachtig bij in het zonnetje.
Ik kom aan bij het Torenfort aan de Ossenmarkt. Het fort werd in 1861 voltooid en maakte met Weesp deel uit van de Nieuwe Hollandse Waterlinie. De bouw heeft twee jaar geduurd en vanaf 1892 maakte het deel uit van de Stelling van Amsterdam. Bij het fort staat een monument voor de oorlog slachtoffers en vermiste inwoners uit Weesp.
Ik verlaat Weesp en direct gaat de route over een slingerend asfaltpad langs de rivier de Vecht. Er staat inmiddels een straffe best wel frisse wind maar die heb ik gelukkig in de rug. Ook dit pad komt mij erg bekend voor en aan de markeringsplaatjes is te zien dat dit stuk een route is van meerdere lange afstand paden ( Westerbork pad, Waterlinie pad en Floris V pad). De Vecht ligt hier vol met woonboten, de één nog groter dan de ander.
Na 4 km langs de Vecht te hebben gelopen bereik ik Muiden.
Aan de rand van Muiden ligt een monumentaal sluisje. Het is er nu heerlijk rustig. In de zomermaanden is dat wel anders met vele plezierbootjes en watersporters.
Midden in het vestingstadje tref ik het eethuis café Graaf Floris V. Zo rond het middaguur een prima rustplaats en binnen brand er gezellig een echte open haard. Muiden is een vestingstad en voormalige gemeente in de provincie Noord-Holland. Sinds 1 januari 2016 is Muiden samengevoegd met Naarden-Bussum tot de nieuwe gemeente Gooise Meren.
Na mijn rustmomentje en een heerlijk kaas omelet vervolg ik de route. Via enkele monumentale straatjes kom ik aan de buitenkant van Muiden terecht. De route stuurt mij een hoge grasdijk op en in de verte doemt het fraaie kasteel Muiderslot op. Het middeleeuws kasteel is gebouwd rond 1285. Het kasteel kent roerige tijden en is sinds jaar en dag een Rijksmuseum.
De hoge grasdijk richting Muiderberg. De grond is erg drassig door de vele regenval van de laatste weken. Ook heeft de steeds harder waaiende wind hier vrij spel zo vlak langs het IJmeer. Het strakke blauw verdwijnt langzaam boven mijn hoofd, de bewolking neemt toe en is dus een teken dat er een “frontje” aan zit te komen.
De dijk blijkt kleddernat en vooral bij de overstapjes is het oppassen geblazen dat ik niet uitglijd en in de modder beland. Ook de harde wind van opzij maakt dit stuk in de route niet echt plezierig om te wandelen. Er lijkt maar geen eind te komen aan de winderige dijk.
Gelukkig ik nader inmiddels na 12 kilometer lopen het dorpje Muiderberg en ben blij dat ik die winderige dijk heb mogen verlaten. De route stuurt mij via een fraai dorpsparkje naar de Joodse begraafplaats.
Aan de rand van Muiderberg ligt de grootste Joodse begraafplaats van Nederland. Daterend uit 1642 is het, op de Portugese begraafplaats in Ouderkerk aan de Amstel na, tevens de oudste. Ik loop in gedachten de begraafplaats op. Op de begraafplaats bevinden zich een monument ter nagedachtenis aan de slachtoffers van de Sjoa en een monument dat specifiek refereert aan de vermoorde rabbijnen van Amsterdam. * Het Hebreeuwse woord sjoa betekend letterlijk ‘catastrofe’ en ‘vernietiging’. In de context van de Tweede Wereldoorlog wordt de systematisch uitroeiing van zes miljoen Joden bedoeld.
Na het indrukwekkende bezoek aan de begraafplaats gaat mijn tocht verder voor het tweede gedeelte, de etappe van Muiderberg naar Naarden-Bussum over 10 km. Ik ben verrast want net buiten het dorp moet ik via het fietspad volgens het routeboekje de drukke snelweg A1 oversteken. Ook hier heeft de straffe wind vrij spel en de lucht boven mij wordt steeds grijzer en er nadert dus een regenbui ? Eenmaal aan de overzijde daal ik via een steile trap af richting een dijk met een spoorwegviaduct.
Aan de andere zijde van het spoorviaduct heb ik het gebied met het Naardermeer bereikt. Het Naardermeer is een beschermd natuurgebied aan de noordwestelijke grens van het Gooi. Gelegen tussen Muiderberg, Naarden, Hilversumse Meent en Weesp, in de fusiegemeenten Gooise Meren. Het is een plassengebied met riet, hooiland en moerasbos. Inmiddels niet vreemd meer, ook de graspaden hier op mijn vervolg route zijn kleddernat en drassig. Voorzichtig probeer ik langs de zijkanten uit de bagger weg te blijven.
In dit gedeelte passeer ik ook “De Machine” , een voormalig stoomgemaal uit 1883. Ooit gebouwd om het Naardermeer droog te malen. De droogmaking mislukte, en De Machine werd omgebouwd tot twee woonhuizen. Inmiddels is de lucht steeds dreigender grijs geworden en jawel hoor … de bui regen heeft ook mij bereikt. Gelukkig loop ik met rechts van mij langs een bosrand. Die vangt aardig de regenflarden voor mij op !
Het moet niet gekker worden … maar ik heb mazzel, door die straffe wind is de regenbui binnen 15 minuten overgedreven en komt er weer een blauwe lucht te voorschijn … Als ik Naarden vanuit het bosgebied nader zie ik in de verte de regenbui wegtrekken. Ik moet nog door wat straten slingeren in een buitenwijk van Naarden voor ik het treinstation van Naarden-Bussum bereik. Eindpunt van deze etappes, de stationsklok geeft 16.32 als tijd aan en mijn garmin navigatie geeft 22 km op het display aan.

15 maart 2020 vervolg : etappe 5 en 6 Naarden Bussum – Hilversum Sportpark.
15 maart 2020 : de auto geparkeerd bij station Hilversum Sportpark, hier kom ik later deze dag terug als finish van de 6 etappe op het Westerborkpad. 09.57 uur stap ik op de sprinter die mij naar het vier stationnetjes verderop gelegen Naarden-Bussum brengt.
Om 10.07 uur arriveer ik op het foei lelijke station Naarden-Bussum. Het huidige stationsgebouw is een ontwerp van ingenieur H.G.J. Schelling en dateert uit 1926. De bouwstijl kan worden aangeduid als kubistisch expressionisme, er zullen beslist mensen zijn die dit prachtig vinden maar het kan mij niet bekoren. Om 10.15 uur begon ik hier aan etappe nummer 5 ; van Naarden-Bussum naar Hilversum.
 
Al slingerend door de bebouwde kom van Naarden ging mijn route vervolgens over de Brediusweg, een sjieke woonbuurt met giga grote villa’s. O,o wat hebben we het toch slecht in dit land bedacht ik mij, terwijl ik aangrenzende tuinen passeerde zo groot als een park. En natuurlijk op haast bijna alle opritten elektrieke “Tesla”speeltjes van de vrouw en of heer des huizes. Aan het eind van de weg staat een “naamloos” kunstwerk op een sokkel … ik noem het maar vrouw met kind ?
Ik heb de Joodse begraafplaats bereikt. De Joodse begraafplaats in Bussum werd aan het begin 20e eeuw aangelegd als begraafplaats van de Joodse gemeente Naarden, een gemeente die bestaan heeft van 1727 tot 1933. Na een aanloopperiode van enkele jaren werd in Bussum in 1917 een zelfstandige Joodse gemeente opgericht.
op de begraafplaats is een monument aangebracht ter nagedachtenis aan de Joodse slachtoffers van de Sjoa. * ook hier weer een beeld van onverzorgd en slecht onderhoud.
Bij het uitgaan van de bebouwde kom nader ik de Bussumerheide. Het is een heidegebied van 160 ha in het Gooi. Het ligt ten zuiden van Bussum en grotendeels op het grondgebied van de gemeente Hilversum. In de Tweede Wereldoorlog werden op deze plaats door de Duitse bezetter een aantal gevangenen geëxecuteerd die wegens verzets- en spionageactiviteiten ter dood veroordeeld waren. In 1978 is er een monumentaal gedenkkruis voor geplaatst.
Na de passage over de heide bereik ik Hilversum. Hier kom ik door de Professor Dondersstraat met het voormalig woonhuis van de familie Philips. Aan de Prof. Dondersstraat bevond zich de Winkel van Sinkel van de Amsterdamse familie Philips : Jacob en Betsy Philips met hun vier kinderen Meijer,Suze,Jeanette en Beppie. Nadat de zaak in november 1942 door de nazi’s in beslag was genomen, keerde de familie noodgedwongen terug naar Amsterdam. In april 1943 werd de familie Philips bij een razzia opgepakt en naar de Hollandsche Schouwburg gebracht. Na een daaropvolgend verblijf in kamp Westerbork werd het gezin op 6 juli 1943 naar Sobibor gedeporteerd, waar alle gezinsleden direct na aankomst vermoord werden. Meijer Philips, gedeporteerd via Vught, stierf in het turfstekerkamp Dorohucza, nabij Sobibor.
Onder het spoorviaduct van station Hilversum door begint hier etappe nummer 6 ; van station Hilversum naar station Hilversum Sportpark. De eerste 11 km volbracht deze dag, inmiddels rond het middaguur dus besluit ik eerst te gaan rusten voor ik verder ga. Midden in het centrum passeer ik een koffie/eethuis * toevallig die dag nog net open # corona.
Op de rand van het winkelcentrum kom ik na mijn korte pauze aan op een heel kleine haast vervallen stadskerkhofje. Hier staat het Mauthausenmonument.
Opnieuw weer een moment om even stil te houden en in gedachten te gaan.
De Joodse gemeente Hilversum kreeg vlak voor de jaren 1860 een begraafplaats aan de Vreelandseweg. Vanaf einde 19e eeuw maakte de Joodse gemeente Hilversum een stevige groei door. In de jaren 1930 van de vorige eeuw vonden ongeveer 125 Joodse vluchtelingen uit Duitsland en Oostenrijk een heenkomen in Hilversum en omstreken. Op deze begraafplaats is een monument geplaatst ter nagedachtenis aan hen die tijdens de oorlogsjaren zijn weggevoerd en vermoord en nooit een eigen graf gekregen hebben.
Inmiddels Hilversum na 18 km wandelen achter mij gelaten en ik arriveer in Nieuw Loosdrecht. Ook hier passeert de Westerbork wandelaar een monument.
Het Jeugdalijah Monument ; In september 1939 vestigde een groep Duitssprekende Joodse jongeren zich in het Paviljoen Loosdrechtse Rade. De jongeren waren tussen de 15 en 17 jaar oud en werden allen ( na zonder ouders te zijn gevlucht uit Duitsland en Oostenrijk ) opgevangen door de jeugdalijah. De ‘alijah-jeugd of ‘Palestina-pioniers’, zoals ze in Loosdrecht bekend stonden, bereidden zich vanuit het paviljoen voor op emigratie naar Palestina. In 1941 verbleven er nog 48 pupillen. Mede dankzij de hulp van de Westerweelgroep heeft 70 % van hen de oorlog in de onderduik weten te overleven. De namen van hen die werden gepakt en niet terugkeerden, staan op het monument vermeld. En juist vandaag wanneer ik er passeer tijdens mijn wandeltocht zie ik dat het pleintje voor het monument helemaal wordt opgeknapt !
Via het Loosdrechtsebos en de Hoorneboegsche Heide gaat de route weer richting Hilversum.
De kiezel- stenen die ik op de Monumenten en graven tijdens mijn wandeltocht zie liggen verklaren het volgende :
Dit is een Joods gebruik. Een oeroude traditie, op te vatten als een teken dat het graf – of in dit geval monument – met een bezoek wordt vereerd. Als je een Joods graf of Joodse begraafplaats bezoekt, zie je ook vaak steentjes op de graven liggen. Inmiddels heb ik dit zelf dus tijdens mijn wandeltocht al diverse malen gezien en heb dus vervolgens de betekenis hiervan opgezocht.
Ik kom in de laatste bos en heide gedeelten van deze tocht weer grazend vee tegen .. oppassen dus en afstand houden. Inmiddels ben ik een aantal kilometers behoorlijk verkeerd gelopen. Dit komt omdat vooral op de heide en bos gedeelten de markeringsplaatjes op paaltjes ontbreken. Het is dan opletten geblazen om in de goede richting te blijven lopen. Daar komt bij dat ik het routeboekje Westerborkpad 2e druk # 2013 uit de boekhandel gebruik tijdens mijn wandelingen. Hahaha , en inmiddels heb ik ontdekt dat de ANWB padenstoelen in bos en hei allemaal zijn vervangen en nieuwe nummers hebben gekregen..oeps.
Natuurlijk mag deze plaat niet ontbreken… er waren weer een aantal “doorkomsten” in gemeentes waarbij ik de plaatsnaamborden gefotografeerd heb.
Bijna 17.00 uur en ik nader de plek waar ik deze ochtend even voor 10.00 uur ben weg gegaan ; treinstation Hilversum Sportpark. Het routeboekje geeft 24.5 km aan als totaal voor beiden etappes… mijn garmin geeft 27.3 gelopen km aan .. Maar ik heb ondanks de bewolkte dag heerlijk gewandeld. # 21 maart 2020 ; door de regelgeving rond de uitbraak van het Corona virus ben ik voorlopig gestopt met de tocht. Als alles achter de rug is zal ik het Westerborkpad weer verder gaan vervolgen.
en wordt dan vervolgd met de etappes 7 en 8 naar Baarn en Amersfoort.

2 Replies to “het Westerborkpad”

  1. Leuk, ik heb de proloog gelopen. Wil best een keer een etappe met je mee lopen.

Geef een reactie

Jouw e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.