Voor de tweede keer was ik op het Engelse eiland Wight om deel te nemen aan een sponsor wandeltocht. De opbrengst van alle inschrijvingen en donaties van supporters komen ten goede aan het Hospice van het eiland. Een jaarlijks terugkerend evenement welke plaats vind in het eerste weekend van de maand mei. Een happening waar jaarlijks vele families woonachtig op het eiland aan deelnemen maar het trekt ook deelnemers aan van grote steden als Portsmouth en Plymouth aan de overzijde van de Solent. De veerdiensten hebben voor die dag extra vroege afvaarten.
Deze editie op 10 mei 2026 namen meer dan 9.500 mensen deel aan de Walk van 2026, georganiseerd door Mountbatten Isle of Wight. Eilandbewoners, Engelse van de overzijde ( o.a. Portsmouth ) en bezoekers uit vele landen en natuurlijk ikzelf ! Voor deze sponsortocht is er al een ongelooflijk bedrag van £ 522.426 pond binnen gekomen en er zal de komende weken nog meer geld binnenkomen. Niet alleen de inleg van de deelnemers brengen dit bedrag bij elkaar maar ook de twee hoofdsponsors ; Red Funnel en het Isle of Wight Festival. Ook het busbedrijf van het eiland ; Southren Vectris sponsort door ons deelnemers met hun bussen over het eiland te vervoeren, zowel naar de start locaties en na aankomst vanaf de finish locatie.
Vrijdag 8 mei om middernacht ging ik op weg naar de veerhaven bij Duinkerken. Een kleine 285 km verwijdert vanaf mijn woonplaats Rotterdam. In de nacht autorijden is heerlijk. Geen files en weinig verkeer op de snelwegen. In het Belgische Brecht natuurlijk getankt en even opletten ; ik constateerde een prijsverschil van € 0,73 eurocent per liter ( E10 ) met de pompen langs de snelweg in Nederland !! De rit ging dus via Antwerpen, langs Gent en Brugge. Vervolgens langs Veurne naar de Franse grens en dan ben je vrij vlot bij het gebied La Plage , waar de veerhaven van Duinkerken zich bevind. Douane formaliteiten waren erg snel ; zowel de Franse als Engelse. Dat die laatste ook al controleert aan de Franse kant heeft bij aankomst in Dover een heel groot voordeel want eenmaal bij aankomst in Dover rijd je zo van het schip af. Maar ik kwam na de controle om 03.15 aan rijden op een geheel lege opstelplek ! Komt er plots een dienstwagen van DFDS aangereden en de man achter het stuur sommeert mij door te rijden en tot mijn grote verbazing, maar iets later ook grote vreugde, mocht ik plotsklaps toch nog de veerboot van 04.00 oprijden ! Meteen achter mij gingen de deuren dicht. Ik had geboekt voor de boot van 06.00 maar kon tot mijn grote mazzel dus met deze boot mee. Dat scheelt maar liefst twee uur reistijd. Plus het tijdsverschil met Engeland -1.00 uur, dus ik kwam al om 05.00 Engelse tijd in Dover aan. Op de veerboot had ik tijdens de overtocht trouwens het idee dat ik de boot voor mij alleen had. Ik had dit trouwens al vermoed want bij het binnenrijden op het schip stond ik gewoon tussen enkele vrachtwagens op het onderste hoofddek met enkele andere personenwagens. Weer een pluspunt van ‘s nachts reizen.
05.00 Engelse tijd kwam ik dus al in Dover aan. Net weer licht en ook deze aankomst tijd had het voordeel dat het de eerste uurtjes nog redelijk rustig was voor mijn rit naar Portsmouth. Ik besloot daarom om de ‘toeristische auto route’ langs de Engelse kust naar Portsmouth te gaan rijden, via Hastings en Brighton. Hastings kun je vergelijke met Scheveningen, een voor de Engelse populaire badplaats, zeker in de zomermaanden. Je rijd zeker drie kilometer over een lange ‘zee’ boulevard met aan de ene zijde van die grote vakantie appartementen en heel veel hotels. Als je er zo vroeg als ik nu passeer (07.00) kun je er rustig rijden want je houd heel geen ander verkeer op.
De boulevard van Hastings vanuit zee gezien.
Net na 10.00 arriveerde ik al bij de Hoverport op South Sea ( Portsmouth ). Daar parkeer ik de auto en ga vervolgens met de hovercraft over de Solent naar Ryde op het eiland Wight. Voor deze optie heb ik net als de vorige keer gekozen omdat het parkeren voor 5 dagen bij de Hoverport mij slechts £ 66 pond kost. Ga ik met de auto over naar Wight met de grote veerpont van Wight Link dan moet ik £ 120 pond betalen ! Nog een pluspunt van reizen met de hovercraft is het feit dat deze na slechts 10 minuten ‘vliegen’ over de Solent aankomt bij Ryde. Hier vandaan kun je met de bus voor slechts £ 3,00 pond over het hele eiland reizen ! Ook nu weer mazzel door mijn ‘vroege’ aankomst had ik ook hier een geboekte Hovercraft overtocht eerder. Je moet je aanmelden en als er plaats genoeg is zetten ze je zo over op een eerdere overtocht , dat is nog eens OV service !
Volgens mij is het nog de enige Hovercraft dienst in Europa maar het is werkelijk waar gaaf om met zo’n snelheid over het water te ‘vliegen’ zoals je dat ervaart !
Nog geen 11 minuten later ben ik al aan de overkant op het eiland Wight geland.
Vervolgens heb ik een busrit in een prachtige dubbeldekker ( ook al elektrisch ) naar de hoofdplaats van het eiland Newport. Hier heb ik Airbnb overnachtingen geboekt bij host Julie. Ik wordt op een mirakelse wijze ontvangen , ondanks dat ik wat vroeger als gepland aankom bij het adres wordt ik bijzonder vriendelijk ontvangen. De ‘steile’ trap opkomen voor een 71- jarige is ff een dingetje, maar glimlachend, net als met het vroegere ‘ape-kooien’ benut ik het touw welk er langs de trap voor de ‘veiligheid’ langs is gehangen. Deze ontvangst geeft dus direct een ‘thuis’ gevoel.
Zaterdag 9 mei is een ‘voorbereiding dag’ ; de omgeving van het stadje Newport verkennen, een gepland bezoek aan een scheepswrak museum en als klapper aan het eind van de dag een ‘meet en greet’ met Mandy en Mike woonachtig op het eiland Wight en beiden had ik inmiddels enkele jaren geleden tijdens mijn wandeltocht over de Great Glen Way in Schotland ontmoet en kennis gemaakt. Het contact daarna is altijd gebleven ! Het is deze dag prachtig weer met een strak blauwe lucht dus ik val werkelijk met de neus in de boter wat het weer betreft !
The Pup Castle Inn ; zeker een bezoek waard als je in Newport verblijft ! Het is de oudste pub van Newport, daterend uit 1550, en ligt in het hart van de stad. De pub heeft een rijke geschiedenis, aangezien het ooit deel uitmaakte van een geheime doorgang naar het Carisbrooke Castle voor koning Charles, en dat juist nu is een legende en eigenlijk nooit bewezen. Volgens lokale legendes verbond een geheime tunnel ooit het Carisbooke Castle met de nabijgelegen Castle Inn in Newport. Koning Karel I zou deze tunnel gebruikt hebben om er stiekem op uit te trekken voor drankjes tijdens zijn gevangenschap in 1647 – 1648. Er is echter geen historisch bewijs hiervoor. De legende : Het verhaal beweert dat er een tunnel liep van het kasteel naar de Castle Inn in Newport, toen een koetshuis tijdens de Engelse Burgeroorlog. De realiteit : er is nooit bewijs gevonden voor een dergelijke tunnel , die ongeveer anderhalve kilometer lang zou moeten zijn geweest. Echter de pub zelf heeft veel van zijn historische kenmerken behouden, waaronder balken en trappen. Achter in de pub bevindt zich een zaal die te huur is voor feesten, genaamd de Stable Bar. Er wordt gezegd dat die ruimte bewoond wordt door de geest van de staljongen, die er muntjes van vijf pence achterlaat om de schulden af te lossen die hij bij zijn dood had. Volgens de bar dame die ik tijdens mijn bezoek trof zit de uitgang van de tunnel in de wand achter de ‘openhaard’ zo verzekerde zij mij, hihihihi.
Ook op deze zaterdag was er het Riverfest Newport. Mandy had mij vooraf hierop attent gemaakt dat ik dat wellicht tijdens mijn bezoek aan Wight zou willen bezoeken. Immers Mike, werkzaam bij Search and Rescue was daar ook met een wagen aanwezig. Het Riverfest is een leuk jaarlijks terugkerend evenement voor de gemeenschap van Newport dat telkens plaats vindt op de tweede zaterdag van mei. Het evenement heeft de sfeer van een traditioneel dorpsfeest, met veel ‘gratis’ activiteiten voor kinderen. Lokale goede doelen zijn aanwezig om hun werk in de gemeenschap te promoten, waarmee ze mensen en het lokale milieu helpen. Er is op de dag zelf geen entreegeld voor bezoekers, dankzij sponsoring . Fondsenwerving zoals wij in Nederland dit noemen. Ook brandweer , politie en ambulance personeel is aanwezig met allerlei materieel om uitleg van zaken te geven.
Met Mike op het Riverfest bij Newport harbour.
Weer wat later op de dag had ik een bezoek gepland aan het schipwrak museum bij het plaatsje Arreton. Het plaatsje, een bloeiend ambachtsdorp, herbergt het Shipwreck Centre & Maritime Museum, de grootste tentoonstelling in zijn soort in het Verenigd Koninkrijk. Het museum is gevuld met duizenden relikwieën van scheepswrakken en schatten uit de diepte, waaronder prachtige “Pieces of Eight”, Spaans goud en voorwerpen die zijn geborgen uit galjoenen, stoomschepen en onderzeeërs uit de oorlogstijd.
Bewonder een fascinerende tentoonstelling van antieke duikuitrusting, de prehistorie van het Isle Wight, dramatische verhalen over scheepswrakken, piraten, smokkel, scheepsmodellen en nog veel meer.
Het museum werd opgericht in 1978 en was een ambitie van eigenaar Martin Woodward, sinds hij in de jaren 60 begon met duiken naar scheepswrakken voor de kust van het eiland Wight. Martin, een professioneel duiker met een grote passie voor scheepswrakken en maritieme geschiedenis, heeft in de loop der jaren een enorme collectie van scheepswrakken verzameld, die hij allemaal bewaarde om aan het publiek tentoon te stellen. In 2006 breidde het museum uit en verhuisde dus naar hier, Arreton Barns, waar het sindsdien floreert. In 2017 nam het Maritime Archaeology Trust, een stichting met ervaring van maritiem beheer erfgoed het museum over.
Na het museum bezoek maakte ik ook nog even een wandeling langs de naast gelegen St. George’s Church in hetzelfde Arreton. De kerk is middeleeuws en de vroegste sporen dateren uit de Normandische periode. Een deel van de kerk dateert uit de 12e eeuw. De Kerk heeft een Saksische muur. De korte toren met zijn unieke steunberen bevat een ring van 6 klokken, waarvan de oudste in 1589 werd gegoten. Vlak naast deze kerk staat een oorlogsmonument dat werd ontworpen door de lokale architect Percy Stone. De kerk heeft een historisch orgel uit 1888, gebouwd door orgelbouwer William Hill.
Een traditionelere locatie voor een pub vind je niet, in het hart van een eeuwenoud dorp, verscholen in de luwte van de heuvels bij Arreton, op het terrein van Arreton Barns, het grootste kunstnijverheidscentrum van het eiland. De Dairyman’s Daughter is vernoemd naar Elizabeth Wallbridge, een meisje uit de buurt dat in 1801 overleed en beroemd werd door het boek ‘Annals of the Poor’ uit die tijd. Ze ligt begraven op het kerkhof van het dorp, naast een 12e-eeuwse kerk, een dorpsplein en een eendenvijver. De Dairyman’s Daughter is prachtig ingericht met originele dorpsvoorwerpen en beschikt over een heerlijke binnenplaats en een overdekt terras, ideaal voor de zomermaanden. De uitgebreide menukaart met huisgemaakte gerechten laat de lokale producten uit de Arreton Valley en omgeving zien. En het was juist hier dat wij afspraken voor een Meet en Greet. In 2023 heb ik tijdens mijn wandeltocht in Schotland over de Great Glen Way Mandy en Mike mogen ontmoeten. Mede doordat wij het zelfde ‘wandelschema’ voor die tocht hadden gebeurde het haast dagelijks dat wij elkaar op de routes tegen kwamen ; dus een vriendschap was geboren, want ook nu nog in 2026 hebben wij regelmatig contact met elkaar gehouden. Juist nu op het eiland Wight waar Mandy en Mike wonen is een prima gelegenheid om elkaar tijdens een Meet en Greet weer eens te ontmoeten en bij te praten ! Het werd weer een fantastisch gezellig weerzien en wie weet komt er ooit nog eens opnieuw een kans voor een ontmoeting !
Zondag 10 mei 2026 ; de wandeltocht Walk the Wight waarvoor ik voor de tweede keer was afgereisd naar het mooie eiland Wight. Om een voorbeeld te geven ; het Engelse eiland Wight is ongeveer 2,4 keer zo groot als Texel. Vanaf het logeeradres was het ongeveer 20 minuten ( 2 km ) lopen naar de start locatie nabij het Carisbrooke Castle. Bij aankomst bleek dat er om 08.00 gestart mocht worden dus tot mijn verbazing kwam ik als één van de eerste deelnemers vlak na 07.00 aangelopen. Niet getreurd want nu kon ik het wachten veraangenamen met een heerlijke cappuccino want de koffie en donut wagen was al zo vroeg in bedrijf. De tocht over de hele lengte van het eiland is ongeveer 46 km, maar ik en vele andere wandelaars hadden ervoor gekozen om het tweede gedeelte van de tocht dat is 25 km te wandelen. Voor gezinnen met kinderen zijn er zelfs nog twee kortere afstanden om voor in te schrijven.
Precies om 08.00 mocht er gestart worden. De weersvoorspelling was een beetje spannend, lichte regen zou mogelijk rond het middaguur het gebied naderen en er stond ook een straf fris windje. Glimlachend ging ik op weg want voor mij zag ik zelfs een familie met een kinderwagen en baby ! starten. Naar later bleek een onvoorstelbaar gegeven want de route liep hoofdzakelijke over onverharde kiezelpaden en oneffen grasvelden.
Vrijwel direct na de start liep de route omhoog en was een eerste beklimming ( van de vier ) al een feit. Een echte ‘kuitenbijter’ zo vroeg op de wandelroute. Ik had mijn echter voorgenomen een rustig tempo aan te gaan houden. Er mocht tot 18.00 uur gefinisht worden dus voldoende tijd voor mij om de 25 kilometer te gaan overbruggen.
Na 9 km was er een kleine waterpost en stonden er enkele mobiele toiletten langs het wandelpad. Weer wat verder op 12 km was ik bijna op de helft van de tocht en de aldaar ingerichte rustplek was wat beter bezet met enkele kraampjes waar etenswaar werd verkocht.
Ook was er een kleine klaptent opgesteld waar enkele stoelen in stonden opgesteld. Uiteraard heb ik daar even gebruik van gemaakt want na deze stop zouden er twee ‘pittige’ beklimmingen in de route volgen. Dat wist ik nog van mijn eerste deelname dus eerst even goed rusten was een goed besluit. En het was hier ook dat het af en toe lichtjes begon te ‘spetteren’ maar gelukkig bleef een echte regenbui achterwege. Na 20 minuten was het weer tijd om verder te gaan.
Met gelukkig de wind in de rug was het genieten van de fraaie ver gezichten om mijn heen. Het witgekleurde omhoog lopende wandelpad voorspelde een volgende pittige beklimming. Met kleine pasjes en zo nu en dan stilhoudend bereikte ik toch telkens weer een top.
Prachtig panorama zicht op de witte klifwanden waar ook mijn route over zal lopen !
Op 20 kilometer bereik ik het 3e en laatste officiële rustpunt ; het dorp Freshwater. Ook hier is het de moeite om een goede rust te nemen want hierna komt de laatste beklimming over een grasgroen klif pad wat over drie kilometer slingerend omhoog gaat langs een indrukwekkend monument. Hier passeren mij al wandelaars die de hele tocht ( afstand ) wandelen en ‘s morgens vroeg al om 06.00 uur in het plaatsje Bembridge aan de andere kant van het eiland waren gestart.
Ver boven zee begint de lucht te breken en in dit gedeelte ben ik erg blij dat ik de wind in de rug heb. Hier hoog boven op de klif staat een monument wat je al van heel ver kunt zien. Tennyson Down is een heuvel aan de westkant van het eiland. Tennyson Down is een met gras begroeide, walvisrug van krijt die tot 147 meter boven zeeniveau reikt. De heuvel is vernoemd naar de dichter Lord Tennyson, die bijna veertig jaar in het nabijgelegen Farringford House woonde. De dichter wandelde bijna dagelijks over de heuvel en zei dat de lucht er ‘zes pence per pint’ waard was. Rondom het monument staan banken en heb ik een prachtig uitzicht over de omgeving.
Om 14.45 heb ik de finish locatie bereikt, Todland genaamd. Het is een attractiepark voor gezinnen en waar het zomers erg druk is. Er staan onder andere een aantal vaste kermisattracties opgesteld. Op een grote parkeerplaats hangt een groot finish doek over de weg en staan vele familieleden bekenden op te wachten. Weer wat verderop staan bussen gereed die ons wandelaars terug naar Newport rijden. Het is een werkelijk waar goed georganiseerde sponsorwandeltocht ( 25 km ) die ik in 6 uur en 45 minuten heb volbracht. Daar is deze ‘senior’ best wel een beetje trots op, zo vlak voor mijn “72” ste verjaardag, toch ……
Doorkomst tijden tijdens mijn wandeling
Maandag 11 mei was een rustdag en daarbij had ik mij voorgenomen om op deze laatste dag een bus tour over het eiland te gaan maken. Het OV op het eiland is voortreffelijk geregeld. Prachtige, inmiddels elektrische, dubbeldeksbussen toeren over heel het eiland. Als je dan bovenin kunt zitten heb je een prachtig uitzicht ( zie foto boven ). Voor slechts £ 3,00 pond = 3,50 euro reis je over heel het eiland. Ik had deze keer besloten om de plaatsjes Cowes en Ventnor te gaan bezoeken.
Cowes is het havenstadje op het eiland waar de autoveerponten vanuit Portsmouth aankomen. De overtocht met auto’s is best wel duur en dat slechts voor een reisduur van iets meer dan 30 minuten. Honderd twintig euro !? Dus dat is voor mij de reden geweest om mijn auto in Portsmouth te parkeren en met de hovercraft oversteken voor slecht £40,00 pond v.v. ( in slechts 11 minuten ). Cowes heeft een gezellig grote winkelstraat en dat is de reden dat veel vakantiegangers dit stadje bezoeken. Op de boulevard bij een chique jachthavenclub trof ik een batterij met opgestelde kanonnen. Volgens beschrijvingen aan de muur van een nabijgelegen hotel worden ze nog steeds ceremonieel gebruikt. Het stadje heeft minder dan 3 duizend inwoners.
Daarna met de bus naar de kleine badplaats Ventnor genaamd gereisd. Het ligt aan de zuidoostkant van het eiland en heeft ongeveer 6 duizend inwoners en is gesitueerd aan een geaccidenteerde kustlijn en in een heuvelachtig gebied. Met zijn beroemde microklimaat, kiezelstrand en kronkelende toegangsweg naar de kust, is Ventnor een aanrader als je verblijft op het eiland Wight. Het oogt dan ook heel toeristisch en valt dus zeker op en trekt daardoor veel toeristen gezien het aantal hotels langs de strandboulevard. Je kunt er aan het strand liggen, en wandelen en de botanische tuinen bezichtigen.
Het wordt wel vergeleken met Notting Hill, niemand minder dan Charles Dickens beschreef het als ‘de mooiste plek die ik ooit in mijn leven heb gezien, in binnen- of buitenland’ en het is nu de thuisbasis van een eigenzinnig, lokaal kunstfestival. En het was niet alleen Dickens die van Ventnor hield ; Karl Marx, Sir Winston Churchill en Mahatma Gandhi behoorden tot de iconen uit het verleden die een bezoek aan het stadje brachten.
Dinsdag 12 mei zat het wandelavontuur op het eiland Wight er weer op. Na een kleine 3 uur durende autorit ( 285 km ) vanuit Portsmouth naar de veerhaven van Dover kwam ik ‘s middags ruim op tijd aan voor de oversteek naar Duinkerken. Zelfs zo mooi op tijd dat ik een eerdere boot kreeg toegewezen als dat ik geboekt had. Met twee uur reistijd voordeel kwam ik nog voor middennacht weer terug in Rotterdam aan. Genoten en weer een prachtig wandelavontuur beleefd ! Over slechts 18 dagen wacht alweer een volgende uitdaging ; een wandelavontuur van 6 dagen in de Yorkshire Dales en een zesdaags verblijf op het Schotse eiland Skye !! Daarover later meer op deze homepage !
