Van 2 tot en met 8 juni 2026 verbleef ik in de Yorkshire Dales, Noord Engeland. Na mijn belevenissen vorige twee jaren in het Lake District had ik besloten om wandelroute Herriot Way in de Yorkshire Dales te gaan ondernemen. Ook deze tocht wordt georganiseerd door de voor mij inmiddels bekende Engelse wandelorganisatie Mickledore. De Herriot Way is een rondwandeling van 84 km ( 52 mijl ) door een tweetal van de mooiste landschappen van de Yorkshire Dales en gaat langs veel plaatsen die verbonden zijn met de wereldberoemde dierenarts, bij al zijn fans bekend als James Herriot. Deze route wordt doorgaans in vier dagen afgelegd, van ongeveer gelijke lengte ( dagelijks ongeveer 20-23 km ). Het beste is deze ‘rondwandeling’ met de klok mee te ondernemen, beginnend en eindigend in het plaatsje Aysgarth. En dan vervolgens met overnachtingen in Hawes, Keld en Reeth.
Mijn reis was vanuit Rotterdam begonnen en vervolgens via IJmuiden met de voor mij inmiddels heel bekende veerdienst van DFDS naar Newcastle. Van daaruit is het slechts 285 km autorijden naar het plaatsje Aysgarth in de Yorkshire Dales waar de wandeltocht gaat aanvangen. Het weer was deze dag nog prima, licht bewolkt en met veel zonneschijn. Hier had ik mijn eerste overnachting en kon mijn auto voor vijf dagen vast parkeren bij het hotel waar ik na de finish en laatste wandel dag mijn laatste overnachting zou door gaan brengen.
Na mijn wandelbagage te hebben afgegeven op mijn eerste overnachtingsadres was er tijd genoeg over om het ‘start’ plaatsje Aysgarth te gaan bezichtigen. De nabij gelegen watervallen kregen uiteraard meteen mijn aandacht. Hierover later meer in het verslag want op de vierde en laatste wandel dag passeer ik hier ook in de route.
Mijn auto geparkeerd bij het hotel waar ik vier dagen later zou gaan finishen en toen naar het eerste overnachtingsadres in het zelfde dorp gewandeld, B&B Cornlee waar ik fantastisch gastvrij door de beheerder werd ontvangen. Voor het avondeten moest ik naar het andere hotel want dat bleek het enige adres waar eten werd bereid en geserveerd. Hoezo ‘terug in de tijd’ Aysgarth bleek echt een gezellig ‘slaapdorp’ waar alles en iedereen nog heel gemoedelijk hun gang gaan. Mijn slaapkamer was prima uitgerust en het ontbijt de volgende ochtend prima verzorgd.
Woensdag 3 juni wandel dag 1 ; de weersvoorspelling zag er onheilspellend uit en dat kwam ook helemaal uit helaas…. Maar eerst ; de wandelroute is vernoemd naar James Herriot, de fictieve naam van de dierenarts die jarenlang in de Dales woonde en werkte. In werkelijkheid heette James Herriot Alf Wight en de Herriot Way is gebaseerd op een wandelvakantie die hij met zijn zoon Jimmy maakte, langs jeugdherbergen van Aysgarth, Grinton en Keld. Vlak naast mijn logeeradres tussen twee woningen in begint en wandelpad en ga ik na een goed ontbijt rond 09.00 uur op weg. Op dat moment is het nog droog maar dat zou helaas snel veranderen.
Bij mijn eerste kilometers krijg ik direct al te maken met ‘hindernissen’, zo noem ik de smalle doorgangen met hekjes maar. De vele percelen die ik de komende dagen zal moeten en mogen doorkruisen staan rondom vol met stenen muren. Op talloze plaatsen zijn er kleine smallen doorgangen gemaakt. Klimmend en klauterend vervolg ik dus hiermee mijn route. Op sommige plaatsen zijn de doorgangen zo nauw en hoog dat ik zelfs mijn rugzak even moet af doen. Al deze ‘barrières’ hebben maar één doel ; het ‘vee’, de dieren, veelal schapen en koeien binnen de omheiningen te houden.
Na een kleine 3 kilometer nader ik een klein riviertje. Om deze over te kunnen steken liggen daar zogenaamde ‘stepping stones’ of te wel ‘stapstenen’ in. Heel erg handig en bewust gedaan om wandelaars gelegenheid te geven over te steken. Net als in het Lake District mogen wandelaars hier in de Dales ook boerengronden oversteken mits je als wandelaar je maar aan de daarvoor geldende regels houd !
Inmiddels is het gaan regenen en ik ben nog geeneens op de helft van mijn route deze dag. En ja, als ik dan ‘schuilende’ koeien in een weiland passeer dan weet ik als wandelaar al wel ‘hoe laat het is’ ?! Het regent op dat moment nog niet echt hard maar met de wetenschap van de weersverwachting welke ik ‘s ochtends bij het ontbijt in het nieuws op een weer app had gelezen voorspelde dit schuilen van de dieren al niet veel goeds !
Op deze foto is het goed te zien hoe groot de ommuurde percelen wel konden zijn. Het was dan ook regelmatig goed zoeken aan welke kant of hoek er een klaphekje in die muren zaten. Ik was inmiddels al reuze blij en trots dat zoon Mark de route op mijn telefoon voor mij had gedownload met de Komoot app ! Al op deze eerste dag had ik direct door dat wanneer ik deze niet op mijn telefoon had gehad ik heel erg zou gaan verdwalen. Want dat is echt de enige vervelende opmerking die ik over deze tocht moet en mag maken ; deze Herriot Way is heel slecht tot weinig met wegwijzers gemarkeerd ! Vooral het stemmetje wat je af en toe toe spreekt hoe te gaan werkt formidabel goed. Door de regenval had ik mijn telefoon in mijn regenjack gestopt zo hopende dat de telefoon droog zou blijven.
De lucht boven mij werd na nog geen 10 km te hebben afgelegd steeds grijzer, en het hield op met zachtjes regenen en de wind kreeg ook een opvallende onvriendelijke rol tijdens de tocht. Maar de vergezichten bleven fraai en aantrekkelijk. Het geel en wit in de velden nodigde uit om foto’s te blijven maken.
De panorama’s en vergezichten deden mijn irritatie over de alsmaar harder vallende regenbuien een beetje verzachten. Zeker op een moment toen ik een gigantisch grote boom passeerde op mijn route ; hoe oud moet deze boom wel niet zijn vroeg ik mij in gedachte daarbij af. En tja ik mag niet ‘piepen’ over de weersverwachtingen in deze omgevingen dat weet een ieder ; Engeland en ook Schotland zijn de koplopers in Europa voor wat regenval betreft. Je moet als wandelaar echt mazzel hebben als je er verblijft.
Maar deze eerste wandel dag draaide er zeker op de laatste 10 kilometers dramatisch voor mij uit. Echt tot op mijn botten drijfnat arriveerde ik bij het tweede overnachtingsadres in het stadje Hawes. In de laatste 2 km kwam ik vier Amerikaanse deelnemers tegen, de twee koppels kwamen weliswaar van een andere kant aangelopen maar waren hadden de route vanwege de zware regenval ingekort. Bij het logeeradres aangekomen stonden we als ‘verzopen katten’ in een hal van het hotel te bibberen van de kou. In plaats ons direct de sleutels van onze kamers te geven hield de beheerder eerst een speech wat wel en niet geoorloofd was tijdens ons bezoek. Pfff, eindelijk mocht ik naar mijn kamer. Heb 10 minuten onder een warme douche gestaan om weer een beetje op temperatuur te komen !
Wat een dag constante regenval teweeg kan brengen werd de volgende dag duidelijk toen ik het markt stadje Hawes ging verkennen en ik het naast het hotel liggende riviertje via een brug passeerde. Een ‘lawaaierige’ waterval was het gevolg.
Een beetje mazzel had ik nu wel want tijdens de boeking van deze wandeltocht had ik een advies van de wandelorganisatie ter harte genomen ; die schreven namelijk in hun brochure dat het marktstadje Hawes een prima locatie is om een dagje langer te verblijven. Ik had deze dag dus ook als ‘rust -dag’ in mijn boeking op laten nemen. Het hotel bleek geen droogkamer te bezitten dus nu kondenmijn wandelschoenen een dag langer eventueel drogen ??
In het stadje is een ‘country’ museum gevestigd. Hier tref je een permanente tentoonstelling over hoe de bevolking leefde en leeft in de Yorkshire Dales. Het is gevestigd in een voormalig treinstationnetje. De treinen komen er al jarenlang niet meer. Maar ook de wagonnetjes van een oude geparkeerde trein langs het voormalig perron zijn als museum ingericht. In de eerste wagon achter de oude locomotief stap je in en vervolgens kun je door de hele opgestelde trein naar achter lopen en passeer je allerlei attributen en afbeeldingen uit de geschiedenis van dit stadje en informatie over het vroegere leven in de Yorkshire Dales. Ook binnen in het oude stationsgebouw zijn ruimtes als museum ingericht. Het bleek een prima attractie op opnieuw een regenachtige dag.
‘s Avonds had ik in een nabijgelegen pub voor avondeten gereserveerd. ‘s Ochtens op tijd op omdat wandel dag twee als ‘zwaarste’ dag stond omschreven. Het ontbijt was prima verzorgd echter bij het aantrekken van de wandelschoenen werd ik even minder blij. De schoenen moesten beneden in de hotelhal in een schoenenbak achtergelaten worden, begrijpelijk vanwege het inlopen op de slaapkamers. Echter al die tijd hebben ze niet kunnen drogen, er ontbrak immers een droogkamer. Dus ….., pfff het gevolg dat ik weer natte schoenen aan moest trekken !?
Maar kijk eens naar de lucht op bovenstaande foto, geweldig hé dan maar met natte schoenen aan mijn voeten het weerbeeld van deze dag voorspelde veel goeds ! Dit gedeelte valt onder het Wensleydale, een vallei in Noord Yorkshire en onder andere deel uitmaken van de Pennines. De vallei is vernoemd naar het dorp Wensley, vroeger de marktstad van deze vallei. De belangrijkste rivier in de vallei is de Ure.
Deze regio is een erg populaire bestemming voor bezoekers die graag wandelen in bergen, op de heidevelden, langs de hellingen van de valleien en dal bodems zoals zo mooi op mijn zelf genomen foto te zien is. Maar ook hier blijkt weer dat je oplettend en alert moet zijn voor de route wijzigingen want ook hier zie je markeringen slechts sporadisch !
Verbluffend ook nu weer de vergezichten op mijn route. En grote aantallen schapen. Ik heb van z’n leven nog nooit zoveel schapen bij elkaar gezien. De schapenhouderijen zijn altijd van essentieel belang geweest voor het economische leven in de valleien. Op elk perceel waar de route doorheen loopt tref je wel schapen. Oppassen doe ik bij het passeren van de vele lammetjes want ‘de ouders’ zijn nooit ver weg. Een beetje extra oppassen doe ik bij de rondhoornige schapen, deze staan ook afgebeeld op het logo van dit Yorkshire Dales National Park.
Op één van de weinige locaties waar ik een wegwijzer trof. Nog meer mazzel dat ik juist ingehaald werd door twee andere wandelaars zodat ik kon vragen of ze even een foto van mij konden maken.
En de route beschrijvingen kloppen helemaal, na de eerste 7 km gaat de route steeds steiler omhoog. Ik passeer hier ook de eerste stone hopes , steenhopen die door passerende wandelaars zijn ontwikkeld. Deze geven eigenlijk een route pad aan en hoe deze dan te volgen.
Hoe hoger ik kom hoe ‘kaler’ de omgeving word. Vanuit Hawes ging mijn route eerst een kilometer of 6 via veldpaden naar de lagere hellingen die uiteindelijk mijn route naar de helling van de Great Shunner Fell, de op twee na hoogste berg van Yorkshire, voeren. Door de vele regenval in de achterliggende twee dagen zijn sommige stukken erg drassig en moet ik zorgvuldig keuzes maken waar ik mijn voeten neer zet. Een groot deel van de route van vandaag gaat over de Pennine Way, een andere bekende wandelroute door dit gebied, deze is gedeeltelijk verhard om erosie van het veen te voorkomen. Links op de foto boven goed zichtbaar. En opnieuw zo blij met de app van zoon Mark want ik was anders zeker op dit gedeelte verdwaald.
De klim is nergens bijzonder steil, maar het nadeel is dat hij langer duurt. Slechts een heel klein regenbui -tje van gelukkig heel korte duur overvalt mij tijdens de weg naar boven. Het is deze dag ook opmerkelijk drukker met andere wandelaars. Zo kom ik ook tijdens mijn klim in gesprek met een dame, die ik inhaal, en die een grote tent in haar rugzak mee voert. We beginnen in het Engels elkaar gedag te zeggen …. en oeps zegt de dame in kwestie, kijkend naar mijn vlaggetje in mijn rugzak …., ben je Nederlander ? Blijkt zij ook Nederlands te zijn, hahaha. Zo zie je maar weer dat vlaggetjes in je rugzak altijd voor leuke situaties kunnen zorgen. Ik bereik de top en daar is een soort ‘schuilmuur’ waar provisorisch enkele bankjes zijn gemaakt. De weidse uitzichten zijn fantastisch en hier neem ik zittend uit de wind de tijd om van mijn lunchpakket te genieten. Ook de Nederlandse dame komt boven en we zetten elkaar op een memorabele foto.
Dan volgde er een 5 kilometer lange gestage afdaling naar het plaatsje Thwaite. Gelukkig een verhard pad maar wederom goed kijken waar je de voeten moest plaatsen want ook hier veel oneffenheden met gaten en kuilen waar regenwater in stond. Eenmaal beneden in het dorp is een theehuis en pup met een prachtig terras. Hier plof ik maar wat graag neer om weer op adem te komen. Voor de laatste vier kilometer op deze dag verlaat ik na een goede rust het dorpje. Maar al gauw blijkt dat deze laatste kilometers opnieuw klimmen worden en echt heel erg steil. Na de 12 kilometerlange beklimming van de vorige berg vind ik het welletjes en keer terug naar het dorp bij het theehuis. Ik vraag de beheerder of er nog een bus rijd naar het 4 km verderop gelegen finish plaatsje Keld maar dat blijkt niet meer deze dag. Maar tegen ‘vergoeding’ wil ik jouw wel even brengen hoor is zijn reactie. Niet tegen dovemans oren gezegd en even later wordt ik voor £ 20,= pond naar het 4 km verderop gelegen overnachtingsadres gereden. En onderweg passeren we vier Engelse dames die lopend besloten hadden om via de weg ook naar het zelfde overnachtingsadres te lopen in plaats die laatste zware beklimming te gaan doen.
6 juni 2026 dag 3 Keld – Reeth ; bij het open doen van de gordijnen kreeg ik bevestigd wat ik ‘s avonds via de weersverwachting op BBC tv al gezien had …. regen en nog eens regen. Om dus opnieuw een hele dag in de regen te gaan wandelen had ik echt geen zin in. Zeker met de wetenschap dat de route van deze dag veelal over ‘onbeschut’ terrein zou gaan, kale heidevlaktes zonder bomen en waar wind en regen dus ‘vrij spel’ zouden hebben. Ik had op de lokale dorps app gelezen dat er slechts één ‘buurt – bus’ vanuit dit dorp naar het verderop gelegen finishdorp van deze dag, Reeth, zou rijden. 10.15 stond ik dus in de regen op dit busje te wachten. De chauffeur bleek hartstikke vriendelijk en gaf mij groot gelijk na het aanhoren wat mijn reden was dat ik er voor gekozen had de wandel dag van vandaag te verruilen voor zijn busritje naar het dorpje Reeth. En het kon nog fraaier ; in mijn enthousiasme was ik de dag daarvoor mijn wandelstok in het dorpje Thwaite bij het theehuis/pup vergeten en tegen een terrasmuur laten staan. De chauffeur verteld mij lachend we komen langs het dorp, ik stop wel even kun je kijken of de stok er nog staat …., en jawel hoor naast het tafeltje waar ik gerust had stond de wandelstok nog tegen de muur. Geweldig toch en de hele situatie gaf mijn het gevoel ; ‘ toen was geluk nog heel gewoon ‘ !
Ik kom aan in het dorp Reeth, een beetje glimlachend was ik midden in het dorp uit het busje gestapt want het regende nog steeds. Voor mijn de bevestiging dat ik er toch goed aan had gedaan om niet wandelend naar dit dorp te gaan. Ook blij dat er bij mijn boeking bagage transport was geregeld want mijn reistas was inmiddels al afgegeven bij het één na laatste overnachtingsadres ; het Buck Hotel. Ik mocht er natuurlijk pas na 15.00 uur inchecken dus heb mijn tussen de vele regenbuien door tocht een beetje vermaakt. Ansicht kaartjes gekocht en geschreven en in een super klein postkantoortje waar de tijd leek stil te staan op de bus kunnen doen. in het Buck Hotel was het wel even een dingetje ‘s avonds. Het bleek een locatie waar ook heel veel lokale inwoners vertoefden. Het leek wel een beetje op een ‘buurthuis’. Niet vreemd eigenlijk voor zo’n klein dorp. Passanten die er ook kwamen eten. Maar de kamer was netjes en schoon en ik ging op tijd naar bed, immers de volgende dag stond de langste route op het programma ; 23 – 25 km.
7 juni 2026 dag 4 ; Reeth – Aysgarth 23 – 25 kilometer. Vanuit Reeth verlaat ik het Swaledale en gaat de route meteen geleidelijk omhoog. En loopt de route via grote heidevelden terug naar het Wensleydale. Vooral de eerste 12 kilometers is het weer pittig klimmen, ik ben al redelijk snel een heel eind omhoog en ik kijk in het dal waar duidelijk het ‘witte’ Buck hotel zichtbaar blijft.
De Herriot Way volgt hier goed begaanbare paden om geleidelijk hoogte te winnen en snijdt vervolgens door de heide op Whitaside Moor, langs de schuilhutten voor de korhoenders en naar Apedale. In dit gedeelte van zeker 10 kilometer kom ik geen enkele wandelaar tegen. Maar de blauwe luchten maken de uitzichten weergaloos mooi.
Ik heb de top van Greets Hill bereikt, het uitzicht is geweldig bij dit heldere weer. Hier begon ook de afdaling naar een lager gelegen route bij Dents Houses. Vanwege het goede weer had ik besloten over de hogere route te wandelen om zo van de mooie vergezichten te kunnen genieten. Helemaal onderaan dit heuvelachtig gedeelte tref je een huisje waar je eventueel kunt rusten en of bij slecht weer schuilen.
In het huisje rechts op de foto staat zelfs een ‘oud’ bankstel en ook trof ik er waxinelichtjes. Het kan duidelijk gebruikt worden als schuilplaats bij slecht weer en is vrij toegankelijk om dat de deuren niet op slot zitten. Hierna gaat het pad heel even weer omhoog en vervolgens daal ik af over groene paden richting Bolton Castle.
En ja tijdens mijn afdaling kom ik opnieuw dieren tegen op mijn pad. Ditmaal geen schapen maar een grote kudde koeien. Af en toe kijkt er één naar mij op terwijl ik voorzichtig nader. Mijn route loopt echter recht door het gebied waar de kudde aan het grazen is. Voorzichtig nader ik en mag zonder ‘problemen’ mijn pad vervolgen.
Na 19 km heb ik Bolton Castle bereikt. Het kasteel werd gebouwd in 1378 en tot en met 1399 bewoond door Sir Richard Le Scrope. Het terrein omvat naast het kasteel ook een grote tuin en wijngaard. In de 16e eeuw (1568 ) diende het kasteel een half jaar lang als gevangenis voor de Schotse koningin Maria I van Schotland. In de Engelse burgeroorlog werd het bouwwerk beschadigd, maar een groot deel staat heden ten dage nog overeind. In 2018 vond er zelfs nog een gedeeltelijke renovatie plaats. Er is thans ook een theehuis in gevestigd waar toeristen consumpties kunnen genieten en ook kun je tegen betaling sommige delen van het kasteel bezoeken. Bolton Castle werd gebruikt als film locatie in verscheidene films waaronder Ivanhoe ( ons allen natuurlijk bekend ) Elizabeth en All Creatures Great and Small.
Van hier uit gaan de laatste kilometers richting de Aysgarth watervallen en de finishplaats Aysgarth. Na zware regenval, zoals in mijn periode, geven deze een indrukwekkend gezicht en zijn zeker de moeite waard om even te bezoeken. Hierna is de route bijna voltooid en een korte wandeling door groene weilanden scheidt de watervallen nog van het dorp en het eindpunt van de Herriot Way.
Na 5 dagen komt mijn Herriot Way avontuur ten einde. Bij mijn laatste overnachtingsplaats het Aysgarth Falls hotel tref ik weer mijn inmiddels Amerikaanse wandel vrienden en die willen erg graag dat we samen een finish foto maken ! Geweldig toch. Opnieuw een fantastisch wandelavontuur volbracht, ondanks de vele regen momenten een memorabele tocht in een heel fraai wandelgebied welke ik in Engeland nog niet eerder beleefd had ….., de Yorkshire Dales !!
Well done !!!!
Dankzij de televisie serie All Creatures Great and Small , de belevenissen over een dierenarts in de Yorkshire Dales , kreeg ik interesse in het wandelgebied van de Yorkshire Dales.
De dag nadat ik gefinisht was op de Herriot Way ben ik vervolgens op 8 juni naar het plaatsje Grassington in de Dales gereden. In dat plaatsje worden namelijk de opnames gemaakt waar regelmatig ‘avonturen’ afspelen. Zo tref je er de Drovers Arms pup , in werkelijkheid heet het hotel the Devonshire. In een andere hoek van het plein bevind zich het huis van de ‘dokters praktijk’. Nog leuker ; juist op het moment dat ik het plaatsje bezocht om even foto’s van deze filmlocaties te maken worden er opnieuw ‘opnames’ gedraaid en wel voor inmiddels seizoen zeven, die later op tv te zien zal zijn !
All Creatures Great and Small is een populaire Britse televisieserie die zich afspeelt in Noord Engeland ( Yorkshire Dales ) in de jaren 1930 en 1940, gebaseerd op een reeks boeken over een dierenarts in de Dales. Geschreven door Alf Wight onder het pseudoniem James Herriot. De serie draait om een trio dierenartsen dat eind jaren dertig in de Yorkshire Dales werkt. Siegfried Farnon neemt James Herriot in dienst voor zijn dierenartsenpraktijk in Skeldale House. Naast Siegfried en James zijn er onder andere Siegfrieds jongere broer Tristan, en mevrouw Hall, hun huishoudster. Zo dichtbij wilde ik dus even de locatie gaan bekijken want ik volg natuurlijk alle seizoenen thuis op televisie !
